Daria Grzegorska w swojej twórczości bardzo często porusza tematykę nagości, która stanowi pewnego rodzaju terapię i pragnienie oswojenia się z nią poprzez sztukę, działając w Stowarzyszeniu Forget Me Not.

 

Zostałam wykorzystana seksualnie i właśnie przez sztukę opowiadam o tym. Motywacją do tworzenia, są również nierówności w społeczeństwie na które mocno zwracam uwagę np. cenzura damskich sutków. Sztuka pozwala mi tą cenzurę obejść.

Zrobiłam cykl zdjęć ” O mnie się nie módl” opowiadających o mojej krzywdzie oraz o tym jaką drogę przechodzę do odzyskania własnego ciała jak i  swojej seksualności. W moich obrazach można często dostrzec brakujące części ciała. To symbolizuje zawłaszczenie sobie mojego ciała, mojej psychiki przez moich oprawców. 

Zawłaszczenie psychiki, manipulacja, szantaż trudność z rozumieniem i wyznaczaniem granic to tematy niezwykle ważne w kontekście naruszenia cielesności. Tematyka budzi kontrowersje, których powodów upatrywać możemy w braku jasnej, rozwiniętej definicji czym jest gwałt. Media, społeczeństwo skupia się na możliwej prowokacji, niespójności ofiary, zaś jak pokazują badania największy odsetek pokrzywdzonych to żony, a oprawcy to partnerzy. W dzisiejszych czasach nacisków gwałt przyjmuje bardziej zamaskowane, skomplikowane formy, nie ograniczające się do zamaskowanego napastnika z ciemnego zaułka w środku nocy.

Autorka w odważny sposób porusza kontrowersyjny temat – grzesznej, niespójnej natury mogącej dotyczyć każdego. Niezależnie od wiary możemy zboczyć z jasnej drogi i zamienić nasze wnętrze w ruinę sprzeczności i zakłamania. Fotografie wykonane w starym kościele ukazują mroczną historię naruszenia granic cielesnych.

Feministki w swoich działaniach kierują nas na przyglądanie się biegunowi władzy, dominacji, którego wyrazem jest najbardziej dotkliwe ukaranie, zawłaszczenie, pokazanie swojej wyższości poprzez naruszenie ciała, odebrania możliwości wyboru i kontroli.

Chcę pokonywać tabu, zmieniać stosunek ludzi do nagości, oswajać siebie i innych z ciałem w całej okazałości, a także edukować na tematy seksualności i zachęcić do poznawania swojego ciała.

Odzyskanie własnej seksualności rozumieć można przez ponowne skompletowanie własnego ciała – jego obrazu, możliwości czerpania przyjemności z obcowania z nim. W jej odzyskiwaniu jednym z zadań staje się nabycie ponownego zaufania do własnego ciała. Niekiedy czujemy się przez nie zdradzeni, gdy wbrew nam odczuwało przyjemność fizyczną podczas gwałtu, co niestety nie jest rzadkością.

Zadanie budowania seksualności staje się wyjątkowo trudne dla kobiet, których intymność podlega cenzurze od najmłodszych lat. Rodzice reagują większym zakłopotaniem na zachowania stymulacyjne dziewczynek niż chłopców. Kobieca seksualność wciąż jest nieodkryta przez społeczeństwo i same zainteresowane w związku z czym trudno coś przywrócić, gdy tak dużo wysiłku wymaga jego wykształcenie.

Więcej o sztuce Darii na facebook.com/laviendarja

Zapraszam do śledzenia wystawy oraz projektu na facebooku!