Malarka, artystka Katarzyna Wołodkiewicz stworzyła cykl „Esencje” rozumiany jako istota, jako substancja, jako stworzenie lub stwarzanie. Motywem często prezentowanym w sztuce jest motyw kwiatu jako symbolu kobiecego.
Róża jako symbol kobiecej transformacji, wszystkich jej przejść, czy inicjacji, które prowadzą ją do świadomości i pełni. Transformacji, które w naszych czasach bez wsparcia, bywa bolesne i niezrozumiałe dla rozkwitających do swej istoty kobiet. Róża w rozkwicie emanuje pięknem. Porusza.
Kobiece narządy wielokrotnie ukazywane są w metaforze kwiatu stanowiącego idealne nawiązanie do złożoności kobiecej seksualności. Można powiedzieć, że jako kobiety wszystkie jesteśmy kwiatami, jednak z innymi indywidualnymi potrzebami. Nie znajdzie się bowiem identycznych płatków kwiatu, podobnie uniwersalnego sposobu na zaspokojenie kobiety czy ogólnie partnera. Patrząc na dwoistość róży jej delikatność i ostrość analogicznie czytać możemy kobiecą seksualność. Delikatną, złożoną z wielu warstw wymagającą odpowiedniej pielęgnacji czy uwagi. Kolce interpretować możemy jako nawiązanie do dawnych legend o wagina dentata, gryzącej pochwie lub aktu porodu jako owocu miłości.
Róża to symbol miłości według mitologii powstała ze spieszącej się do ukochanego Afrodyty. Miłość w swej naturze jak wszystko zawiera piękno i ból. Każda relacja wymaga pielęgnacji. Przechodzi różne etapy rozwoju – niczym kwiat kwitnie, obradza w piękne pąki na skutek dobrej pielęgnacji, gdy nieumiejętnie się z nią obchodzimy rani, kuje…. Wydaje na świat nowe pokolenia, aż przekwita robiąc miejsce innym.
Jest to opowieść o bogini, o jej narodzinach, życiu, ciele, codzienności, w sposób symboliczny. Nawiązuję w tym projekcie także do historii sztuki odnosząc się do wyidealizowanego obrazu kobiety, jak i do tych momentów, gdzie ten obraz został zbezczeszczony. W moich obrazach odradzam ją na nowo. Odradzam ją w siebie poprzez moje intymne spotkanie z nią. W czasach, gdzie widz jest zagubiony, przebodźcowany pragnę mu pokazać inny obraz kobiecego piękna, w cielesności, w miąższu, zmysłowym ruch, w woni. Chcę stworzyć z widzem relację, która dotyka głęboko ukrytych tematów tabu, oswoić je, pokazać naturalność i ważność, przywrócić godność przez mój własny pokłon i docenienie kobiecej świątyni. Kobiece łono jest portalem, brama do tego wymiaru, miejscem kreacji nowego życia, to najważniejsze miejsce mocy naszego świata. W kobiecie zachodzą iście alchemiczne procesy, dzięki którym stwarza przyszłość, przez swoje fizyczne substancje i procesy zachodzące w jej ciele. Łono staje się miejscem, do którego schodzi dusza, wyjątkowe mieszkanie w którym spędza swe pierwsze chwile w swoim nowym ciele. Rozpoznaje ona emocje czując świat poprzez ciało kobiety i jego emocjonalność. Uczy się tam świata w jakim przyjdzie mu żyć. Myśli i przekonania kobiety, która gości w swym ciele nową istotę, kształtują nowe życie na swoje podobieństwo tworząc tym samym przyszłość. To duża odpowiedzialność, jak i ogromne poświęcenie. Niosąca życie w sobie buduje w tym czasie gotowość do służby. Piękny proces, magiczna przemiana. Moje symboliczne kwiaty składamy na ołtarzu tej właśnie świątyni.
Prace autorki jak sama opisuje stanowią historię odnajdywania kobiecości w trudnych czasach, okaleczających nas z mistycyzmu, głębi na rzecz mass mediów i ich wymogów. Zagubienie własnej seksualności tak popularne w dzisiejszych czasach pcha nas do poszukiwania drogi do korzeni w których seksualność – kobiecość/męskość była czczona i postrzegana wielowymiarowo. Obecnie błędnie seksualność rozpatrujemy w kategoriach kontaktów płciowych i z tym wizerunkiem walczą artyści oraz edukatorzy seksualni.
Więcej prac autorki: https://wolodkiewicz.pl/
